Professionalisering is het uitbesteden van vaardigheden. Het wegcijferen van eigen prestaties en kunnen. En zo verdwijnt ook de amateur, want is het niet alleen de professional die kunst mag beoefenen?
Niet alleen in de jeugdzorg, maar ook in de kunsten zien we dit verschijnsel. Zingen, dansen, schrijven: zijn deze creatieve uitingen enkel voorbehouden aan een select gezelschap dat zich kunstenaar mag noemen? Of blijven ze nog steeds een onderdeel van onze gemeenschap? Keert het tij?
Misschien wel. Misschien breken we de muren van de silo’s en instituten af en vinden we de kunst terug via sociale media, in onze eigen kleine communities. Daar tonen we onze eigen creaties. Applaus komt ons toe, want we doen wat mensen vroeger bij het haardvuur al deden: entertainen en inspireren, tot vermaak van de clan en tot vervulling van de ziel. Omdat we het in ons hebben: de dans, het geluid, de inspiratie die ons allemaal dient.
Professional of amateur, je kunsten verrijken ons leven. Wees niet bang; met oefening worden we allemaal rijker. Want zie ons hier nu staan: zoveel talent bij elkaar. Laat ons daarom delen in onze zegeningen. Zonder tussenkomst van geld; alleen het applaus telt. Voor de poging, de herhaling, en het succes. Om het hart te verwarmen of te luchten. Zing, dans, spring en vier. Het leven is immers van ons allemaal.
