Als schimmeldraden verschijnen stekels uit de trottoirs van onze steden.
Binnenkort zullen ze weer verdwijnen, verwerkt tot de onzichtbare zwamvlok
die de mensen verbinden met het wereldwijde netwerk.
Hen nog beter in contact brengen met het AI.
Niet dat ze vroeger onverbonden los liepen.
Maar dan hebben ze ook een verbinding dankzij het glas.
En kunnen ze nog meer staren in de zwarte schermen
die hen tot tevredenheid stemmen,
ten koste van wat ooit hun diepste kracht was:
hun eigen fantasie, dromen, inlevingsvermogen.
Want die menselijke kwaliteiten
komen toch nog altijd het beste tot stand draadloos,
als de ziel connectie maakt met wat er werkelijk toe doet.
Plaats een reactie
