Met een takeltje

Met een takeltje

Met een takeltje
diep ik trots van ver daar benee,
niet in de ruimte buiten mij,
maar diep daar benee.

Want nu verwonder ik me pas
hoeveel schatten ik mee tors.

Altijd gedacht:
het is mijn zwaarste last,
een ziel beladen
met ergernis en verwijten.

Totdat ik me besef:
het was geen last,
maar trots
die me iets vertellen wou.

Daarom fier
ik, met mijn takeltje.

Plons —
een emmertje haal ik
uit deze put,
waar licht, in plaats van duisternis,
altijd al in mij
heeft gehuisd.