Ter intro:
We sparen ons hele leven verhalen.
Van ontmoetingen, avonturen, geuren, kleuren en momenten die ergens in ons blijven hangen.
Soms dragen we ze als een last, soms als een schat.
En soms is het vreemdste misschien wel dit:
dat je je een film kunt herinneren
die je nog moet zien.
Maar misschien is dat precies wat verhalen doen.
Ze laten ons iets bewaren
nog voordat het voorbij is.
De meest fantastische verhalen
Daar gaan we voor.
Een heel leven lang
sparen we voor dat ene resultaat:
de schat van herinneringen.
Vergeet het niet —
zet het desnoods in je huid,
een kleine tattoo,
een teken voor later.
Zodat iemand ooit kan vragen:
“Herinner je dat moment nog?”
En jij glimlacht,
want daar begint weer een verhaal.
Zo lopen we verder
door het doolhof
van mooie belevenissen,
van ontmoetingen en wonderen,
van momenten waarop we
elkaar even raakten.
Want zijn we niet allemaal
verhalenvertellers in de dop?
Dragers van kleine werelden,
bewakers van wat geweest is.
Misschien zal de hemel
juist diegenen prijzen
die niet vergeten zijn.
Zij die hun ervaringen bewaren,
in alle geuren en kleuren,
en ze opnieuw tot leven brengen
voor wie na hen komt.
De last op je schouders,
de engelen tot lust —
zij zullen smullen
van wat je nu torst.
Want de echte winnaars
zijn misschien wel zij
die nog weten,
die nog voelen,
die nog vertellen mogen
hoe bijzonder,
hoe wonderlijk,
hoe geweldig
die aardkloot
ooit was.
