Van de academie van het leven raak je nooit uitgestudeerd.
Soms zijn er docenten die je wel weg willen sturen. Je maakt hun het leven zuur. En ze kijken je aan met die blik van: “Kan je niet even je muil dicht houden, of moet ik…”
Maar je veert terug en leert je les.
De groeven in je gezicht spreken over de examens die je niet hebt gehaald. Niemand zal zijn bul ongeschonden behalen. Er zijn er wel een paar die het pogen, maar dit zijn vaak irritante mensen die zichzelf zo hoog achten dat anderen liever andere klasgenoten zoeken om mee uit te gaan.
Want het leven vieren, gepast en op zijn tijd, hoort net zo goed bij de cursus als treuren om een gemiste flirt.
Professoren die het beter denken te weten? Loop die toch vooral snel voorbij. Hoor hun colleges aan—over moed en moraal, over huishoudkunde en goede zeden—maar weet dat je zelf, elke dag opnieuw, moet ondervinden welke les het leven je presenteert.
Je eigen intuïtie herkent direct het goede: hoe een lach in een traan verandert, hoe een driftbui in erbarmen transformeert.
Geen boekenwijsheid, zelfs niet de levenslessen van je ouders, zullen je op het moment U door het leven leiden. Alleen die ene stap vanuit je hart.
Durf je zo je zwakheden te verzamelen—die van jezelf en die van de ander—dan mag je uiteindelijk uitroepen: mijn leven is geslaagd. Want ik heb geen spijt, ik koos mijn eigen weg.
Niets weggepoetst of weggelaten. Geen technologie die mij verhindert om te omhelzen, geen excuus om mijn naasten te troosten. Weet slechts dit: het was allemaal slechts een poging om liefde te vinden.
En vanuit mijn hart roep ik het uit: mijn leven is voluit geslaagd –
ik leer iedere dag wat bij.
