Zijn we werkelijk te ijdel, of juist niet ijdel genoeg? Deze Narrensprong verkent hoe sociale media eerder Echo voortbrengen dan Narcissus – en hoe ware ijdelheid, zoals Nietzsche’s herenmoraal, geen bevestiging zoekt maar zichzelf weerspiegelt in trots en stilte.
Lees verder...
Een scherpe, satirische monoloog over hiërarchie, status en menselijkheid aan het kantoorhof. Wat onthult de Nar met zijn koffiekarretje – en wie draagt hier eigenlijk het masker?
Lees verder...
Zojuist ben ik naar huis gerend. Na een onverwachte ontmoeting met de kaasboer tijdens mijn dagelijkse wandeltocht voelde ik de onweerstaanbare aandrang u meteen op de hoogte te stellen van zijn grote wijsheid. U weet wellicht dat ik deze heer…
Lees verder...
Ze komen nu één voor één weer binnen. Met de tong op de schoenen, hijgend en puffend. Sommigen met hevige krampen in hun benen, zo erg dat gevreesd moet worden voor permanente schade. Anderen hebben meer tijd nodig om op…
Lees verder...
Sta het licht toeLaat de stralen je verwarmen,het hart dat daar in het duister is.Je mag er wezen, door heel het lichaam. Sta het licht toeVergeet de oude wijsheden,opdat je toelaat de inzichtendie je verrijken, om uit te strekken. Sta…
Lees verder...
Tussen licht en schaduw: het spel van de macht. Zoals u misschien weet — of tenminste vermoedt — zijn er aan het Hof altijd kamers waar het licht niet schijnt. Mistige hoeken, donkere plekken, waar het échte spel van de…
Lees verder...
Over de spiegel die Hephaistos smeedde, en de lach die harten opent Zoals u weet, dames en heren, is een van mijn attributen de spiegel. Maar anders dan velen van u gebruik ik die niet om mezelf goed- of af…
Lees verder...
Wow, we hebben Parijs ingehaald Natuurlijk—slechts een momentopname,Een dag, een uur, een tel,Vliegt zo weg. Maar nu al deze lentezon,Korte rokjesdag, begin maart,En de merel roert haar staart,Blij van hun fluitlied, gezongen voor haar alleen. Net als wij, in zon…
Lees verder...
Het is nog geen vraag. Maar dat zou het wel moeten zijn. Van een Nobelprijslaureaat mag je immers verwachten dat hij, nu de Pax Americana ten einde loopt, nadenkt over welk toekomstbeeld de hoop van Europa verbeeldt. En kom me…
Lees verder...
Het is een spelSoms verbergen, soms ontsluiten,Te vaak nét te laat.Maar het draait om die ene keerDat jij tegelijk met mijToelacht. In mijn ogen lees je de ironie,Want in ons leven spelen wij een spel.Een dans van toenadering, sierlijk en…
Lees verder...