Vaak zijn dingen zo eenvoudig dat je ze als kind wegwuift, alsof het slechts een simpele bezwering is die je moeder je toefluistert. Pas na jaren ontdek je dat juist in die eenvoud de kern besloten ligt van eeuwenoude filosofische overleveringen over het goede leven.
Wij, mensen, moeten opnieuw ervaren dat we deel uitmaken van de natuur. We zijn geen buitenaardse levensvormen, geen boven de natuur verheven individuen. We zijn onlosmakelijk verbonden met alles wat om ons heen gebeurt.
Soms ervaren we boosheid, een emotie die hoort bij het leven. Het is een onderdeel van verwerking, een stap in het groeiproces. Net zoals huilen van het lachen, of grimassen na het rouwen. Vroeger, toen je nog kind was, zag je moeder het wanneer je niet goed in je vel zat. Gedreven door een moederlijk instinct, dat diepgeworteld is in het matriarchale netwerk dat ons omspant, sprak ze de woorden die misschien als kind simpel klonken, maar een wereld van wijsheid omvatten:
“Ben je boos, pluk een roos, zet hem op je hoed, dan ben je morgen weer goed.”
Om een roos te plukken, moet je nu naar buiten. Want daar staan ze, in de zon, te genieten van het leven. Of je moet naar de supermarkt, waar ze voorverpakt klaarstaan als cadeautjes voor gekwelde zielen. Zo loop je dan met je goede fatsoen de tuin in of richting de bloemenstal. Hier word je begroet door de natuur. De zon, de wind of een glimlach overvalt je. Enigszins voel je de donderwolken in jezelf oplossen. Maar het is nu niet het moment om je moeder al gelijk te geven.
Dat moment komt pas na jaren. Totdat je beseft: met die eenvoudige wijsheid drukte ze precies uit wat je nodig had. Even afkoelen en zo’n blije bloem beetpakken. Om te zien hoe teer alles dat liefde verspreidt eigenlijk is. Zo verteert ook binnen in je de woedeaanval tot kleinere, behapbare brokken die gemakkelijker weg zijn te slikken. Want ook onze darmen hebben soms even hulp nodig om dat wat je dwars zit te ontlasten.
Eenvoudig is het leven slechts als je eraan toe wilt geven. Aan die onzichtbare draden die ons verbonden houden met onze eigen natuur. Aan de liefde die in kleine dingen schuilt, zoals een roos, die je eraan herinnert dat boosheid niet blijft duren.
