Ter introductie:
Vanavond geen strijd met wapens, maar een ballade van klank en eer.
In deze stad wint niet de sterkste, maar degene wiens toon de harten verovert.
Battle of the City
Muzikanten in bands — tegen elkaar!
Vechten zij voor de stad.
Wie zal winnen?
Wie zal sneuvelen?
Het gaat hard — tegen hard!
De saxofonen tegen de gitaren.
De trompettisten tegen de harmonisten.
Hand in hand trekken zij naar voren,
voor de troepen uit,
voor de strijd,
de strijd die nú begint.
Komt dat zien!
Voor al wat leuks,
voor al wat leeft —
Muzikanten in bands, tegen elkaar!
Zo strijden zij.
Wie wint de stad?
Want hard tegen hard,
zo zal het gaan.
Daar, in die utopische stad,
waar de wapens heten:
blokfluit,
bamboeriet,
banjo,
eikenhout,
paardenhaar.
Dwarsfluitist, jij gaat voorop.
In volle mars,
in vol ornaat,
met ornamenten en insignes
voor de kunst.
Strijdvaardig, maar oh,
zó veel slachtoffers.
Het applaus klonk niet voor
de gesneuvelden op het toneel.
Maar zij —
zij kregen al het respect.
Grootsheid,
gekweekt door repetitie
en resonantie.
Het publiek is de jury.
Met handgeklap kiezen zij hun held,
de koning van deze wijk.
Zelfs Napoleon boog vanuit zijn graf
voor de lier
en de fluit.
Een lullaby voerde de lijst van kanshebbers aan,
zachtjes wiegend op heimwee
en snikkende nachten.
Maar uiteindelijk,
na alle tranen,
won het levenslied.
Deze band bepaalt nu het ritme
in deze levendige,
zelfs uitbundige stad.
Niet vanwege wapengekletter,
niet door trompetgeschal,
maar door de zoete stem
die alles, alles overwon.
