Kleine melodietjes
Kleine melodietjes
uit mijn jeugd, ze komen op.
Plotseling, ongenodigd,
willen zij mij verrassen
met die mooie herinneringen
die daar opgeslagen zijn.
Onbereikbaar op een gewone dag.
Werk, stress en ongemak
verhinderen dat ik afdaal
tot ver daarheen.
Een loden last
houdt me hier zo vast.
Maar zo nu en dan:
alle riemen los.
Daar gaat het anker
tot diep naar beneden,
snel gevolgd door het kleine emmertje,
soms wel met z’n tweeën.
Daar vliegen
kleine melodietjes.
Ik fluit ze weg.
Hallo, fijne memorie,
mag ik je even verwennen?
Naast alle kwade gedachten
heb ik je ook lief.
Hier, een kleine zoen,
een zoenetje.
Was dat niet van Sonneveld?
Of verzin ik dat nu?
Mijn emoties, gemengd met die
fijne melodietjes.
Hoor me en zie me staan,
genietend door dit bos,
over bergen, door dalen.
Vanuit de hoogte
fluit ik en zing ik
hele herinneringen.
Bevrijd van die oude zooi,
opgeruimd loop ik zo
mijn hondje achterna.
Opgewekt door het leven.
Ach,
mijn lieve,
fijne melodietjes.
